Książki o tolerancji cz1.

 

1. Rasizm i nietolerancja. Nie! Florence Dutheil

 

 

 

Książka tłumaczy czym jest rasizm, pokazując, że każdy z nas ma prawo do szacunku. Uczy świadomego podejścia do bycia ciekawym, otwartym i tolerancyjnym. Oswaja z uczuciami, które możemy odczuwać, spotykając się z innością – zdziwieniem, zakłopotaniem, agresją, ignorancją , nieufnością i nienawiścią. Pokazuje, jak te uczucia oswoić i co zrobić, aby stać się otwartym na inność drugiego człowieka . Pomaga lepiej żyć razem. Uczy także, że rasizm jest przestępstwem ! Prosta forma graficzna , rysunki i krótkie teksty sprawia, że już najmłodsze dzieci mogą same ją czytać Dla rodziców, nauczycieli i wychowawców może być przydatnym wsparciem w rozmowie.

 

 

2. Niesamowita podróż Tobiasza Radek Żydonik

 

Cześć! Jestem Tobiasz, mam siedem lat, bzika na punkcie statków kosmicznych i... trójkątny brzuszek. Mieszkam w Republice Okrągłych Brzuszków, a właściwie mieszkałem do wczoraj, bo... Prezydent Mru-Mru stwierdził, że żadna nieokrągła figura nie może tu przebywać. Co robić?! Razem z rodzicami muszę znaleźć kraj, w którym wszyscy są mile widziani. Czy nam się to uda?

Czemu ludzie muszą migrować? Co nas dzieli, a co łączy? Czy inny wygląd oznacza inne serce? Seria NASZ ŚWIAT – NASZE SPRAWY
Dziecięce TERAZ to dorosłe KIEDYŚ. Czytaj o ważnych sprawach już dziś, by jutro wpłynąć na świat. Przyszłość zależy od Ciebie!

 

 

3. Wielka księga wartości. Opowiadania o szczerości, tolerancji i innych ważnych sprawach Teresa Blanch, Anna Gasol

 

 

"Wielka księga wartości" to szesnaście niezwykłych opowieści, dzięki którym nauczymy się stawiać czoła trudnym sytuacjom i szukać ich rozwiązania. Dowiemy się, na czym polegają tolerancja, uprzejmość, solidarność, szczerość oraz empatia i jakie mają znaczenie w życiu każdego człowieka. Odkryjemy też, jak ważne jest akceptowanie siebie.

 

To książka, którą można czytać bez końca. To książka, która uczy nas zrozumienia i empatii. To książka, która pokazuje, jak żyć.

Przepięknie zilustrowana "Wielka księga wartości" pomoże również dorosłym, którzy chcieliby w przystępny sposób opowiedzieć dzieciom, czym kierować się w życiu.

Dzieje książki i biblioteki w pytaniach i odpowiedziach cz1.

 

1. Kiedy powstała w Polsce Biblioteka Narodowa?

2. Co oznacza termin abrewiatura?

3. Co oznacza termin rewers?

Ad. 1. Bibliotekę Narodową powołano do życia formalnie w 1929 roku, zaś uroczyste otwarcie nastąpiło w 1930 r.

Ad. 2. Abrewiatura (łac. abbrevio = skracam), skrót stosowany w piśmie w celu zaoszczędzenia czasu i materiału pisarskiego. Stosowanie abrewiatury było najbardziej rozpowszechnione w średniowieczu, ale ich geneza sięga czasów starożytnych.

Ad. 3. Rewers – wypełniony i podpisany przez czytelnika dowód wypożyczenia książki.

Tydzień z tolerancją w tle

 Deklaracja Zasad Tolerancji

Konferencja Generalna UNESCO na swojej 28 sesji w 1995 roku przyjęła Deklarację Zasad Tolerancji. Inicjatywa ta spowodowana była pogłębiającymi się zjawiskami nietolerancji, przemocy, nacjonalizmu, rasizmu i antysemityzmu, jakim towarzyszy marginalizacja i dyskryminacja mniejszości.

Promocja tolerancji i poszanowania ma istotne znaczenie w tworzeniu atmosfery sprzyjającej akceptowaniu różnorodności kulturowej. Artykuł 1 Deklaracji Zasad Tolerancji brzmi:

"Tolerancja to szacunek, akceptacja i uznanie bogactwa różnorodności kultur na świecie, naszych form wyrazu i sposobów na bycie człowiekiem. Sprzyja jej wiedza, otwartość, komunikowanie się oraz wolność słowa, sumienia i wiary. Tolerancja jest harmonią w różnorodności. To nie tylko moralny obowiązek, ale także prawny i polityczny warunek. Tolerancja - wartość, która czyni możliwym pokój - przyczynia się do zastąpienia kultury wojny kulturą pokoju."

 

Bezpieczeństwo w czasie wakacji

Poniżej krótka prezentacja wideo

Śmieszne rymowanki

Nasza propozycja na dziś to kilka śmiesznych wierszyków😀

Pchła

Szły pchły koło wody,

pchła pchłę pchła do wody.

I ta pchła płakała,

że ją tamta pchła popchała.

Tere-fere

Tere-fere kuku,

strzela baba z łuku.

Strzelałaby z rewolweru,

lecz się boi huku.

Wąż

Idzie wąż wąską dróżką, 

nie porusza żadną nóżką.

Poruszałby, gdyby mógł,

lecz wąż przecież nie ma nóg!

Cisza

Cisza na morzu,

wicher wieje.

Kto się odezwie,

ten zbałwanieje.

Wyliczanki

Dzisiaj mamy dla Was propozycję kilku wyliczanek, które możecie wykorzystać w zabawie z przyjaciółmi.

Baca
Na podwórku, koło studni,
Ktoś patykiem w wiadro dudni.
Leci baca, patrzy kto to,
Potknął się i upadł w błoto.
Leży w błocie już dwa dni,
A tym bacą będziesz ty.


Złodziej czarodziej
Na ulicy Reja złapano złodzieja,
a ten złodziej był czarodziej
i powiedział tak:
raz, dwa, trzy, odchodź ty!

Tola
Poszła Tola na wagary,
wzięła z sobą plecak stary.
A w plecaku dziura była,
prawie wszystko pogubiła.
Co w plecaku jeszcze tkwi,
powiesz teraz właśnie Ty...


Most
Na wysokim moście
bili się dwaj goście.
Tego szkoda, tego szkoda,
wyrzucamy tego smroda!


Diabeł
Siedzi diabeł koło krzaka
i się gapi na ślimaka.
Raz, dwa, trzy
kryjesz Ty!

Jak napisać recenzję do gazetki

Informacja – jest tym, co powiedziano lub napisano o kimś lub o czymś;

Opinia – jest przekonaniem o czymś, poglądem na jakąś sprawę.
Teksty dziennikarzy obfitują zarówno w informacje jak i opinie.
Własne zdanie autora, jest szczególnie ważne w recenzji – czyli w omówieniu i ocenie dzieła literackiego, spektaklu teatralnego, filmu, koncertu itp.

Recenzja składa się z:
– części informacyjnej
– części analityczno‑krytycznej
– części oceniającej

Recenzje najczęściej publikowane są w gazetach, czasopismach, na stronach internetowych. To omówienia filmu, wystawy, tekstu literackiego, spektaklu teatralnego, audycji radiowej, dzieła sztuki, koncertu. Recenzja łączy w sobie elementy opisu, streszczenia, opowiadania lub charakterystyki.

Przed napisaniem recenzji:
• gromadzimy informacje o dziele;
• ustalamy, kto będzie jej adresatem;
• określamy jej cel, czy recenzja będzie miała charakter informacyjny, czy krytyczny;
• gromadzimy słownictwo wartościujące.

Przykład recenzji filmu „Wiedźmin” z 2001 roku, napisaną przez recenzenta Marka Kamińskiego na stronie internetowej www.filmweb.pl.

Kiedy pod koniec lat 80. w „Fantastyce” Andrzej Sapkowski opublikował pierwsze opowiadanie, którego bohaterem był Wiedźmin nie przypuszczał, że kilka lat później Geralt z Rivii, zwany Białym Wilkiem stanie się jednym z najpopularniejszych bohaterów literackich nie tylko w Polsce, ale również poza jej granicami […]. Decyzja o przeniesieniu przygód Geralta na duży ekran nie zaskoczyła właściwie nikogo. „Wiedźmin” cieszył się ogromną popularnością w kraju i zagranicą, zatem film opowiadający o Białym Wilku teoretycznie był skazany na sukces. Niestety, obraz Brodzkiego […] to film nielogiczny, źle zmontowany i swoją jakością daleko odbiegający od poziomu do jakiego przyzwyczaił nas w swoich opowiadaniach Andrzej Sapkowski.

Fabuła „Wiedźmina” to kompilacja wątków z kilku różnych opowiadań, m.in.: „Mniejszego zła”, „Kwestii ceny”, „Granicy możliwości”, a motywem spinającym je w jedną całość jest historia Geralta i Ciri […].

Oglądając „Wiedźmina”, miałem cały czas wrażenie, jakby jego twórcy wybrali kilkadziesiąt scen z materiału, który nakręcono na potrzeby serialu i zmontowali z tego film kinowy tylko po to, żeby z naszych kieszeni wyciągnąć jeszcze parę złotych. Poszczególni bohaterowie opowieści pojawiają się niejednokrotnie, jak spod ziemi […].

Podobnie bez sensu są zestawione ze sobą poszczególne historie.

[…] Na pochwały nie zasługuje również scenariusz obrazu […]. Pomijam tu już fakt, iż fabuła filmu nie trzyma się wiernie opowiadań Sapkowskiego, co może razić najbardziej zagorzałych fanów Geralta, ale wielokrotnie dialogi bohaterów stoją na niskim, żeby nie powiedzieć żenującym poziomie.

[…] Oglądanie Wiedźmina utrudnia dodatkowo fatalny montaż […].

[…] kwestie niektórych bohaterów są poucinane w połowie, co sprawia, że i tak zagmatwana i niejasna fabuła staje się jeszcze bardziej skomplikowana. Denerwujące jest również kończenie niektórych scen, których wykonanie przywodziło mi na myśl wenezuelskie seriale.

Pisząc o „Wiedźminie”, nie sposób pominąć efektów specjalnych, które, choćby z racji gatunku, […] odgrywają ważną rolę. Niestety nie ma ich zbyt wiele, ale z drugiej strony może to i dobrze, bowiem ich wykonanie, wbrew zapowiedziom twórców, daleko odbiega od światowych standardów. Potwory, z którymi walczy Geralt, w większości wyglądają na zrobione z plastiku, a monstrum na bagnach przypomina najeżony kolcami worek.

Na pochwałę zasługują natomiast występujący w „Wiedźminie” aktorzy. Michał Żebrowski, który do tej pory kojarzył się z honorowym Skrzetuskim albo fircykowatym Tadeuszem, doskonale przeistoczył się w brutalnego wiedźmina. Grany przez niego Geralt jest wiarygodny, naturalny, a przede wszystkim wierny książkowemu wizerunkowi postaci […]. Zamachowski rolą Jaskra po raz kolejny udowadnia, że jest jednym z najlepszych aktorów w kraju […].

„Wiedźmin” niestety nie jest dobrym filmem […]. W tym obrazie zawodzi praktycznie wszystko poza aktorstwem, nawet muzyka autorstwa Grzegorza Ciechowskiego jest bardzo przeciętna […] to po prostu kompilacja luźnych, nie zawsze powiązanych ze sobą logicznie scen. Pozostaje jedynie mieć nadzieję, że serial telewizyjny będzie lepszy od filmu kinowego, bo jeżeli nie to dojdę do wniosku, iż twórczości Sapkowskiego nie można przenieść do żadnego innego medium poza literaturą […].

źródło: epodreczniki.pl